เต่านา

หลังจากกู้ไฟล์ด้วยตัวเองอยู่นานก็ไม่สำเร็จ ก็จัดแจงยัด SD CARD ใส่ซอง ส่ง EMS ไปให้ศูนย์ทันที   เช้าอีกวันก็ได้รับแจ้งว่า ..."ไม่สามารถกู้ข้อมูลได้  ถึงแม้เราจะทำการฟอแมตไปแล้ว ก็ไม่สามารถกู้ได้  ทางเราจะส่งการ์ดใหม่เอี่ยมอ่องไปให้แทนนะคะ" .................. "T-----T ฟอแมตไปแล้วเหรอ การ์ดใหม่เอี่ยมอ่องด้วยเหรอ" น้ำตาไหลอาบ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จำใจจำจากโอ้จำลา  กลับมานั่งทำใจ  ที่ทำให้เกาะเหนือใน SD CARD หายไปทั้งเกาะ  ยังดีที่เหลือเกาะใต้ไว้ให้ดูต่างหน้า   (เขียนเรื่องเที่ยวไม่มีรูป ยากชะมัด)

.........................

ปีนี้ตัดสินใจว่าจะเที่ยวนิวซีแลนด์แล้วก็แวะหาเพื่อนที่ออสเตรเลีย  ก็ต้องริ่มต้นด้วยการลางาน ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าลำบากใจมากสำหรับพนักงานกินเงินเดือนอย่างเรา  ตั้งใจไว้ว่าจะลาเบาะๆสักสิบกว่าวัน  อย่างโบราณท่านว่า “ด้านได้(เที่ยว) อายอด(เที่ยว)” เราเลยฮึดเดินเข้าไปยื่นใบขอลาพักร้อน  ......โดนเจ้านายด่านิดหน่อยแต่ก็ได้ลายเซ็นมา

พอลาได้แล้วก็ถึงขั้นตอนการเตรียมเอกสารการขอวีซ่า  เราจะไปสองประเทศก็เลยต้องขอวีซ่าของประเทศ   เสียเงินค่าธรรมเนียมสองที่รวม 6,352 บาท .....แล้วต้องขอใบขับขี่สากลด้วยเพราะตั้งใจจะขับรถเที่ยวจากเกาะเหนือสู่เกาะใต้  ถ้ามีใบขับขี่ของไทยอยู่แล้ว ยิ่งไม่ยาก  แค่เดินไปขนส่งทางบกตรงจตุจักรยื่นเอกสารนิดหน่อย จ่ายค่าทำไปอีก 505 บาท  สิบนาทีก็ได้ใบขับขี่สากลหน้าตาไทยๆมาแล้ว  เร็วกว่าขอใบขับขี่ภายในประเทศซะอีก

รอวีซ่า 1 อาทิตย์ พอวีซ่าผ่านแล้วที่เหลือก็เตรียมเสื้อผ้าแล้วก็หาข้อมูล  การหาข้อมูลเที่ยวก็เป็นหน้าที่ของคุณไป  ส่วนเราก็นั่งดูปฎิทินรอนับถอยหลัง ให้ถึงวันเดินทางก็พอ

คุณเลือกสายการบินไทยเพราะมีโปรโมชั่น บินจากสุวรรณภูมิ - โอคแลนด์  และจากซิดนีย์ – สุวรรณภูมิ ราคา 28,000 บาท แล้วจากนิวซีแลนด์ไปออสเตรเลียหล่ะ หายไปไหน  ถ้าซื้อรวมจะแพงมากกว่า คุณเลยซื้อช่วงรอยต่อผ่านอินเตอร์เนตเอา  ประหยัดกว่ามาก

แล้วช่วงเวลาที่เราเลือกไปเที่ยวก็เป็นช่วงที่คนไม่เที่ยวกัน  เพราะติดฝน แล้วจะไปทำไมถ้าติดฝน  ก็ไปเพื่อได้บรรยากาศไม่เหมือนคนอื่นไง  อยากเที่ยวประหยัดก็ต้องแลกกับความลำบากนิดหน่อย  เอาน่าค่อยอธิฐานขอฟ้าขอแดดเอาอีกที

..................................................

วันที่ 23 กย. 2552 วันเดินทาง

  ภาพประกอบการเดินทาง 3,600 กม.ของเรา

เราขึ้นแท็กซี่จากบ้านไปสุวรรณภูมิตอนสี่โมง  แบบฉุกละหุกสุดชีวิต  เพราะคุณทำงานจนวินาทีสุดท้าย  ระหว่างนั่งรถแท๊กซี่คุณก็นึกได้ว่าลืมเอาแผนที่และหนังสือท่องเที่ยวทั้งหมดไว้ที่บ้าน  ป๊าด ไกด์ของเรา เริ่มต้นทริปได้น่ากลัวมากๆ  เราเริ่มนึกในใจ  "ทริปนี้จะรอดไหมเนี่ย" 

ถึงสถานีเครื่องบิน เราก็รีบวิ่งไปยื่นเอกสารมอบตัว  ขึ้นเครื่องแบบฉุกละหุกไม่ต้องมีเวลาให้เกร็ง หรือตื่นเต้นแม้แต่น้อย  .................ขึ้นเครื่องโดยสวัสดิภาพ  คืนแรกคุณไกด์บอกว่าจะไปนอนบ้านเพื่อนคนจีน เพื่อประหยัดค่าที่พัก และจำนวนวันที่เช่ารถจะได้ลงตัวที่ 11 วันพอดี

บนเครื่อง  มีหนังให้ดูเพียบ   เราก็นั่งดูเพลินจนได้เวลาอาหารมื้อแรก  เผลอกินจนหมดแล้วคิดได้ว่าลืมถ่ายรูปไว้นี่หว่า  แต่ช่างเหอะอิ่มแล้วก็ง่วงหลับไปโดยไม่ได้แปรงฟัน

................................................

24 กย. 2552  8 โมงเช้าบนเครื่อง แต่ที่ประเทศไทย ตี 3

ตื่นมาปวดเมื่อยไปหมด กระดิกกระเดี้ยวไม่ได้เลย  หันมาดูคุณ เห็นคุณหลับนิ่งมากๆ  ปิดหน้าปิดตาจนจำไม่ได้   พอจะถ่ายรูปมาประจานคุณก็ตื่น เลยชวนกันเดินไปเข้าห้องน้ำ  ตรงหน้าห้องน้ำมีฝรั่งหัวใสนอนแบบค้างคาว  หลับซะสบายเลย

กลับมาที่นั่งเราก็เปิดหนังดูต่อ  อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกคุ้มกับค่าเครื่องบินสักนิดก็ยังดี  ดูหนังเพลินก็มีเสิร์ฟอาหารรอบสอง  กินอิ่มแป๊ปๆ เครื่องก็ลง (T-Tหนังยังไม่ทันจบเลย) 

เดินออกจากตัวเครื่องไม่ทันไรก็โดนเรียกสัมภาษณ์ด่านที่หนึ่ง  เพิ่งตื่นเลยทำหน้าอินเตอร์ไม่ทัน  แต่ด้วยหน้าซื่อๆเลยผ่านด่านแรกไป  ระหว่างทางก็มีใบปลิวแนะนำการท่องเที่ยวหลายภาษา  ยกเว้นภาษาไทย  คุณไกด์ขี้ลืมเลยหยิบมาเก็บไว้เป็นข้อมูลแรก

ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองก็เจอเรียกอีกรอบ  สงสัยหน้ายังไม่อินเตอร์  แต่จะให้ร้องเพลงชาตินิวซีแลนด์ รึ ก็ไม่ใช่   แค่ตอบคำถามนิดๆ หน่อยก็ปล่อยให้เราไปเอากระเป๋า  ลากเดินก็เจอน้องหมามาดมๆ ดีนะซักกางเกงแล้ว  ไม่งั้นเจอตรวจอีกแน่  ......หันไปอีกด้านเห็นคนกำลังรื้อของออกจากกระเป๋า เพราะคุณหมาตำรวจอยากดูของในกระเป๋า

ตอนแรกก็กลัวๆ คุณหมาจะเจอน้ำปลาซองที่เราพกมาด้วย  แล้วต้องรื้อกระเป๋าลิงกระจายแบบผู้หญิงคนนั้น

เดินออกมาด้านนอก  มี i-site ที่มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวหาข้อมูลเที่ยว  มีใบปลิวให้หยิบเพียบ  คุณไกด์ของเราก็รีบตรงรี่เข้าไปหยิบแผนที่ทุกชนิดที่คิดว่าจะใช้ได้  ยัดใส่กระเป๋าจนแน่น  อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลยละ

แล้วมายืนรอเพื่อนคุณมารับ  12.30 น. ก็เจอกัน รีบลากกระเป๋าไปสัมผัสอากาศด้านนอกของเกาะเหนือ  ฮ้าาาาาาาาาาาา สดชื่นสบายปอด  จั๊กๆๆ ฝนเริ่มตกใส่หัว  เราสองคนรีบวิ่งขึ้นรถ  ที่นี่คนนั่งหลังก็ต้องคาดเข็มขัดด้วย  .....เราก็มองๆหา  พอลากเข็มขัดจะคาด ตัวกดล๊อคดันเสียอีก   ทำได้แค่ลากมาพาดคอไว้เฉยๆ   กลัวจะโดนตำรวจปรับ

ท้องเริ่มหิว แวะกินอะไรรองท้องนิดนึง  ซื้อโค้กกระป๋องสวยเก็บไว้เป็นที่ระลึกกระป๋องนึง ............. พอไปถึง SKYTOWER   ชั้นล่างเป็น CASINO มีชิงรางวัลรถยนต์  เพื่อนคุณก็เลยพาไปชิงด้วย  โดยเข้าไปรับกำไรข้อมือมีหมายเลข(ห้ามถอดจนกว่าประกาศผล)  แล้วรอประกาศผลตอน 3 ทุ่ม  .......หึหึ ถ้าได้รถคันนี้ เราก็ประหยัดค่าเช่ารถทริปนี้ไปเลย  (ฝัน)

ได้โต๊ะริมหน้าต่างเห็นวิว AUCKLAND ตอนกลางคืน บนตึกหมุนๆ  สั่งเนื้อแกะ เป็ดย่าง และขนมปิดท้าย  เป็นอาหารมื้อแรกที่อร่อยมากๆ  พอถึงตอนจ่ายเงิน เพื่อนคุณก็เลี้ยงอีก  เราสองคนเลยตกลงกันว่าจะเลี้ยงคืนที่เมืองไทย.........คุณแอบชะโงกดูราคาอาหาร  ประมาณหัวละ 65$

กินเสร็จ สามทุ่มครึ่ง  ลงไปดูประกาศผลรถยนต์ที่ชั้นล่าง  .......กาดด้านหน้าเรียกเราเข้าไปขอดูหมายเลขที่ข้อมือ  แล้วยกนิ้วโป้งให้  "สงสัยเลขดี"  เดินสักพักป้าฝรั่งแก่ๆ ก็เดินมาขอดูบ้าง  แล้วอมยิ้ม "เอ หรือว่าเป็นลางดี"  พอเดินไปที่เคาเตอร์  ปรากฎว่า .....ไม่ได้รางวัล -_-" (ไม่รู้มาขอดูทำไมให้มีหวังเนี่ย)

พอไม่ถูกรางวัลก็เริ่มง่วง  คุณร้องจะกลับบ้านทันที ..... สงสัยเพลียกับการเดินทาง

อ่านต่อคืนที่2