เต่านา

27 กย. 2552  เช้าที่เมือง TOKOROA

วันนี้เป็นวันที่ต้องปรับเวลาให้เร็วขึ้น 1 ชั่วโมง  อยู่ดีๆ เวลาก็เปลี่ยน เลยต้องรีบตื่นอาบน้ำแล้วออกมาหาอาหารเช้ากิน.......ริมถนนมีร้านเปิดอยู่ ร้านเดียว  เป็นร้านเบเกอรี่  ที่มี PIE ชิ้นใหญ่มากๆ แต่ละชิ้นกินเข้าไปอิ่มทั้งหมู่บ้าน  เราเลยซื้อชิ้นเดียว  เป็น HAM & EGG ชิ้นละ 4$  แถมเจ้าของยังใจดีให้ถ่ายรูปได้อีก 

ร้าน FUNKY ที่ตั้งใจว่าจะดูตอนเช้า ก็ยังไม่เปิด  

.........

ออกเดินทางสายไปนิด  ระหว่างทางเลยอดถ่ายรูป  เพื่อทำเวลาชดเชยที่เสียไปจากการลืมของ  วันนี้จุดหมายของเราคือมุ่งหน้าสู่ LAKE  TAUPO

ระหว่างทางที่จะไปLAKE จะได้แวะดูน้ำตกที่เรียกว่า HUGA FALL (อ่านข้อมูลมาอย่างดี) ...........ตอนแรกที่ได้ยินว่าน้ำตก เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพราะบ้านเราก็น้ำตกเยอะ  แต่พอเข้าไปใกล้  โอ้โห น้ำสุดยอดใส ไหลแรง น้ำดูมีความหนาแน่นแต่โปร่งแสง  ไหลกระแทกหินเหมือนแกรนแคนยอน  ............ใสมาก (ใสจนนึกเสียดายรูป) คุณบอกว่ามี SHOTOVER JET ให้นั่งด้วยนะ  "ไปนั่งกันไหม" คุณชวน "ไม่เอากลัวกล้องเปียก"  ให้สนุกแค่ไหนก็ไม่นั่งหรอก

สักพักก็มีเรือเจทแล่นมาด้วยความเร็วพร้อมเสียงกรี๊ดเกรียวกราวด้วยความมันส์  ซัดโค้งแล้วก็มาหยุดอยู่หน้าน้ำตก  ยังลุ้นรอถ่ายให้เขาขับเข้าไปในน้ำตก  .............ลุ้นอยู่นาน ก็ไม่เห็นขับเข้าน้ำตกสักที  อดได้ช๊อตเด็ดเลย

หน้าตา SHOTOVER JET

(ยืมภาพจากวันอื่นมา แต่น้ำใสไม่เท่า LAKE TAUPO)

รื่นรมย์หนำใจแล้วก็ต้องออกเดินทางต่อ   ด้านหน้ามีป้ายบอกทางไปฟาร์มกุ้ง  เราเลยเลี้ยวรถตามไปด้วยความหิว  พอไปถึงเป็นร้านอาหารที่ให้ลูกค้าตกกุ้ง  แล้วร้านก็เอามาทำอาหารให้ .......เราไม่มีเวลาตกกุ้งหรอกนะ แค่นั่งกินยังไม่มีเลย  แต่จะขอซื้อใส่กล่องไปกินในรถ  แต่........ที่ร้านไม่มีบริการนั้น  เราสองคนเลยอดกินกุ้ง  แบกท้องหิวขึ้นรถ  กลับสู่ทางหลักมุ่งหน้าสู่  NAPIER  เป้าหมายต่อไป

เมืองที่คุณบอกว่า "สวย" เราเลยอยากลองแว่บเข้าไปดู ไปแลให้เห็นกับตา  พอใกล้เข้าเมืองถนนก็เป็นทางลาดชัน  ............หางตาเหลือบไปเห็นป้าย LOOKOUT   มองไปข้างหน้าเห็นเมืองใหญ่ ติดทะเลสาปหน้ากว้างมาก  .......เลยรีบหันถามคุณ "จอดไหม จอดไหม"  แต่คุณมัวแต่ก้มลงอ่านใบปลิวที่หยิบมา  พอเงยหน้ามา ตายังปรับความคมชัดของวิวเบื้องหน้าไม่ทัน ......................."เลยแล้วละ "

แต่เราอยากดู  เลยขอเวลาย้อนกลับไปดูได้ไหม  ไม่นานหรอก  คุณบอกว่า "ก็ได้ แต่ระหว่างทางข้างหน้าห้ามจอดนะ"   รีบหาที่กลับรถก่อนคุณเปลี่ยนใจ   ทางลาดชันแบบนี้ไม่เหมาะกับการกลับรถแน่ๆ  เลยขับเข้าไปหากลับรถในเมือง  เจอวงเวียนเป็นสามแยก  เราก็วน วน วน แล้วก็เลี้ยวขวับ

" เอ้าเลี้ยวผิด"  เอาใหม่ ไปหาที่กลับรถ ย้อนกลับเข้าวงเวียนใหม่  นับ 1 2 เลี้ยวอีก "เอ้าเลี้ยวผิด"  ไปหาที่กลับรถมาใหม่  ...................วนไปมาในวนเวียนอยู่ สี่รอบ  ทำไมมันไม่เข้าทางเดิมสักทีหว่า  ตามหลัก มีทางแยก 3 ทางมันต้องครบแล้วสิ  ลองวิธีใหม่วนรอบวงเวียนก่อน 1 รอบ เล็งทางให้ดี พอวนมาอีกรอบก็เลี้ยวขวับ ..........บ้า บ้า บ้า ผิดอีกแล้ว

คุณเริ่มหงุดหงิด  เราก็เริ่มใจเสีย  หรือว่ามันจะเป็น "วงเวียน วงกต" วนแล้วหาทางออกไม่ได้  ..........สุดท้ายคุณเลยเป็นคนเลือกทางแยกให้ หลังจาก ทีวนอยู่ในวงเวียน 40 นาทีกว่า  ....แต่ขอบ่นหน่อยเถอะ "ก็ป้ายก่อนเข้าวงเวียนกับในวงเวียนไม่ตรงกันนี่นา  วนผิดมันก็ถูกอยู่แล้วนี่"

คุณไกด์เก่งจัง  พามาถึงจุดชมวิวจนได้   ถ่ายรูปให้เยอะสมกับที่วนหาอยู่นาน  แถมหิวอีกตะหาก  (วิวไม่ค่อยคุ้มกับความพยายามสักเท่าไหร่) ถ่ายเสร็จก็ขับกลับมาทางเดิม  เข้าสู่วงเวียนเดิมแล้วเลี้ยวไปจอดร้านกาแฟริมทะเลสาป  ได้มอคค่ามาแก้วนึง 4.2$ (อร่อยมาก) กาแฟที่นี่บางร้านใช้ความหวานจากมาชเมลโล่ .....แปลกดี

หาร้านอาหารไม่ได้ ก็เลยขับหา I-SITE แทน  วันนี้วันอาทิตย์ ร้านส่วนใหญ่ปิด เมืองก็เงียบ ..........ขับไปเรื่อยๆ คิดว่ายังไงก็ต้องเจอสักร้านหล่ะ  แถมคุณไม่ยอมกินขนมปัง ร้องจะกินข้าว  ............. "จอดๆ" คุณร้องหน้าตาตื่นเต้น

ข้างทางเป็นร้านอาหารจีนแบบที่เคยซื้อข้าวผัดไก่ "จะเปิดเหรอ"  คุณบอก "หน้าร้านเขียนว่า เปิด 24 ชั่วโมง"  เราก็เลยเลี้ยวเข้าไปจอด  เห็นเจ้าของร้านเหมือนเพิ่งซื้อของสดเข้าร้าน  คุณรีบวิ่งเข้าไปอย่างมีความหวัง  เจ้าของร้านก็ดูดีใจ   รีบวิ่งเข้าไปในร้าน  จัดการผัดข้าวผัดไก่ให้เรากล่องนึง  8$  ปริมาณเยอะเหมือนเดิม  แต่หน้าตาไม่เหมือนเดิม  รสชาติก็สู้ร้านแรกไม่ได้  แต่ด้วยความหิวก็กินจนหมดเกลี้ยง

ตอนนี้ต้องเร่งทำเวลา   เพื่อเข้าเมือง WELLINGTON ให้ทันก่อนมืด  คุณเองก็กลัวว่าเข้าเมืองช้าจะหาที่พักยาก  เลยพยายามเปิดหนังสือท่องเที่ยวที่หยิบมาจากที่ต่างๆ จะได้ไม่เคว้งตอนเข้าเมือง 

ขับไปเรื่อยๆ  ไม่เบื่อไม่ง่วง  เพราะต้องคอยมองเข็มความเร็วตลอด  กลัวเผลอเหยียบเกิน  แต่คนอื่นไม่เห็นขับช้าเหมือนเราเลย  บางคนดูจะขับเร็วกว่า 120 กม./ชม.ด้วยซ้ำ  แรกๆขับตามหลังกัน พอมีโอกาสแซงก็แซงกันไปหมด  เหลือรถเราโดดเดี่ยวบนถนนตลอด  ......แต่ชอบเวลาไม่มีจุดให้แซง  แล้วทุกคนต่อท้ายเรายาวเหยียด  เหมือนเราเป็นหัวหน้ากองคาราวาน  ไม่มีใครบีบแตรไล่ด้วย   

ชอบอีกอย่างก็ตอนเข้าเขตเมืองระหว่างทาง   หน้าเมืองป้ายกำหนดความเร็วจะเปลี่ยนจาก 100 เหลือ 70 แล้วก็ 50 กม./ชม. รถทุกคันก็ชลอทันที  ผ่านเมืองกันแบบย่องเงียบๆ .........พอผ่านเมืองก็เร่งความเร็วเข้าสู่โหมดปกติ  สนุกดี  อยากให้เมืองไทยมีแบบนี้บ้าง 

หกโมงครึ่ง  ก็เริ่มเห็นป้าย WELLINGTON  ข้างทางเป็นทะเล  มีโขดหินวิวสวย   ภาพที่เห็นเหมือนภาพวาดเลย  อยากจอดก็จอดไม่ได้  เพราะไม่มีจุดให้จอด และมีเลนวิ่งแค่เลนเดียว  สักพักก็โดนบังคับขึ้นไฮเวย์  แล้วก็ลงตรงท่าเรือ  คราวนี้เริ่มงง เพราะเป็นเมืองใหญ่ แต่คุณไกด์เราก็เก่ง  ไม่เคยมาแต่ก็บอกทางได้แม่นยังกับจับวาง  วิ่งเข้าไปถามที่พักแรกที่เจอในแผนที่นั่นคือ YHA  แต่พอลงไปถาม เหลือแต่ห้องที่ใช้ห้องน้ำรวม ราคาก็ไม่ถูก เลยหันหลังกลับ

ขับไปวนในเมือง  วนแล้ววนอีกก็หลุดขึ้นไปบนเนินสูง  "ที่นี่ที่ไหน" จอดรถกางแผนที่ออกดู  ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว  จะหาที่พักได้ไหมเนี่ย  เลยขับวนลงมาหาข้างล่างต่อ  วนแบบงงๆ ก็เจอป้ายที่พักไม่คิดอะไรแล้ว เลี้ยวรถเข้าไปทันที

เหลือห้องสุดท้ายพอดี  ห้องใหม่  สะอาด จ่ายไป 125$  THE MARKSMAN MOTOR INN คืนนี้แหล่ะ ต้องอึให้ได้  เก็บมาตั้งแต่เริ่มเดินทาง  ...........ไม่ชอบส้วมที่นี่ ไม่มีสายชำระ  เหมือนถ้าปวดอึก็ต้องอาบน้ำต่อเลย..... เฮ้อ

ได้ที่นอนแล้ว  โล่งใจได้เวลาออกไปหาอะไรกินดีกว่า  ก่อนกินข้าวก็ต้องเติมน้ำมันก่อน  เล็งหัวจ่ายสีแดงเท่านั้น แต่หายังไงก็ไม่เจอหัวจ่ายสีแดง  ทำไงดีไม่กล้าเติม คุณเลยเดินไปถามพนักงานว่า เติมอันไหนได้อีกบ้าง  พนักงานบอกว่า สีม่วงเติมได้  เราก็เลยได้เติมน้ำมันสมใจจ่ายไปอีก  50$

ออกจากปั๊ม ขับหลงอีกนิด  ก่อนจะตัดสินใจขับเข้า NEW WORLD  ซุปเปอร์มาเก็ตใหญ่  ตรงรี่เข้าไปที่แผนกของกินทันที  ช่วงเวลานี้ต้องเป็นเวลาลดราคาอาหารแน่ๆ (เหมือนบ้านเรา)  แล้วก็ลดจริงๆ ..........ได้ข้าวไก่อบ 1 กล่อง,ปลาทอด 1 กล่อง, แฮม 1 กล่อง ,และขนมปัง 1 ถุง (ติดป้ายลดราคาเหลือ 4$ เท่านั้น)  แล้วเข้าแผนก

ของใช้ซื้อของที่ไม่ได้เตรียมมาจากเมืองไทย  เช่น ผงซักฟอก , น้ำยาล้างจาน ,ฟองน้ำล้างจาน, ขัน เอาไว้บ้วนปากเวลาแปรงฟัน  เผื่อที่ไหนมีก๊อกสองหัวจะได้ผสมน้ำในขันได้เลย (หน้าตาขันเหมือนขันล้างตูดเดี๊ยะๆ)

..................

ขับกลับบ้าน  ด้วยความหิวเต็มกำลัง แต่ดันจำทางกลับที่พักไม่ได้อีก  ตอนขับออกมาลืมจำทางกลับ   .............ตายแล้ว  ที่พักอยู่ไหนเนี่ย  เลยต้องขับหลงไปตั้งหลักบนเนินที่เคยหลงรอบแรก  จอดกางแผนที่  พอรู้ทางแล้วก็มุ่งหน้าสู่ที่พักกันเลย 

แต่ทางวนแปลกๆแฮะ  เหมือนจะถูกทาง แต่ผิดอีกแล้ว  หลงเข้าไปในอุโมงค์ไม่คุ้นตา  หาทางกลับรถมาวนใหม่อีกรอบ  ...........วันนี้เป็นอะไรหลงทั้งวันเลย 

วนอยู่สามรอบ  "ขออย่าให้ผีมาบังตาด้วยเถิ๊ด"  ป๊าด.. สิ่งศักดิ์สิทธิ์ใช้ได้กับทุกประเทศ  เจอที่พักอยู่หัวมุมที่เพิ่งขับผ่านไปเมื่อกี้นี่เอง  ...................เฮ้อ ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว

คุณรีบเข้าครัวเอาอาหารไปอุ่นแล้วก็จัดการใส่จานอย่างรวดเร็ว  อาหารน่ากิน แต่หนักเค็มไปหน่อย  เค็มจนรู้สึกสงสารไต  ............กินเสร็จเก็บกวาด  แล้วก็เอาขยะเดินฝ่าความหนาวออกไปทิ้ง  แต่ดันหาถังขยะไม่เจอ  เลยหิ้วขยะขึ้นมาวางในห้อง   "พรุ่งนี้ค่อยไปทิ้งนะ หาถังขยะไม่เจอ"  แต่คุณไม่ยอมให้ขยะอยู่ในห้อง  เดินฝ่าฝนปนหนาวออกไปหาถังขยะนอกรั้ว  .............จนเจอ (คุณไกด์เก่งอีกแล้ว ...ฮี่ฮี่)

ล้างจานเสร็จ  อาบน้ำ  เข้านอน  พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า  ไปให้ถึงท่าเืรือก่อน 7 โมง  .........บายยยยย

อ่านต่อคืน5